جادوی سکوت

بعضی شب ها غصه گلویت را می گیرد،انگار خفه ات می کند.آن شب ها که تنها نشسته ای فکر می کنی به هر چی که در زندگی داری و هر چه که از دست دادی،فکرهایی که بی خبر،بدون آنکه خودت هم بفهمی یک هو تبدیل به بغض می شوند...

شاید اون روز که دوستت ازتمام کردن رابطه اش برایت حرف می زند،یاد شب های تنهایی می افتی که غصه می خوردی و به اسمش توی گوشی خیره می شدی و اشک می ریختی و جواب نمی دادی،تا که هنوز که هنوز است فکر کند که تو چقدر پست بودی و بی رحم،که فکر کند امروز اگر پای حرف های من بنشیند،از روزهای خوش نبودن او حرف می زنم،روزهای خوش نبودنش!

یا که حرف های یکی یاد آور گذشته ی نه خیلی دور باشد،روزهایی که انگار خودت نبودی و دائم توی اون روزها دنبال نشانه هایی از خودت می گردی،روزهایی که برای تفریح خرید می کردی،بدون حتی لجظه ای دغدغه!!

یا پیغام یکی یادت بندازه که چه کار تقریبا بزرگی کردی،که همه دائم نگرانتن و هی احوالت می پرسن که چطور این شب و روزات می گذره،که چطور درس می خونی و امتحان میدی. تو هم تازه یادت بیاد که ای وای!من چه روزایی دارم می گذرونم و چه تصمیم بزرگی گرفتم و لذت ببری که چقدر امروز خوبم و دیگه نیاز نیست که یکی بهم بگه این روزا هم می گذره.یا به قول یک دوست که چرا بگذره؟ که بعد این روزها انگار چه روزهایی منتظرمونه؟!

گاهی هم یاد تو می افتم،یاد خودم و تو.که چه خوب داریم جلو می ریم و نمی دونم کی واسه اون یکی بیشتر می ذاره ولی انقدر داریم می کنیم از هم و به هم می دیم که یه وقت شاید دستی،پایی پیش هم جا بذاریم. به تو که فکر میکنم،حس می کنم تو این برهوت که دور و برمون سراب گرفته چه خوبه که عین نسیم خنک به هم می خوریم و خبر میدیم که آب نزدیکه.

تو این شبهاس که کم می آری،حس می کنی با این همه آدم چقدر تنهایی.که دیگه واسه گفتن این حرف ها کسی نیست.این طور میشه که یهو قرعه به نام یه بدبختی می افته که هیچ حسابی واسه انتخابش نیست. دلت هم که نمی خواد این حرف ها رو بهش بزنی،پس هی بهونه میگیری و باز از این شهر و دلتنگیاش و غربت روزاش میگی،انقدر بی بهونه غر می زنی تا بغضه اشک بشه و.. اونی که اون ور چشم به گوشی نشسته که تو رو چطور آروم کنه،خبر نداره که یه بار دیگه بی خبر از اون،سوگ غصه هات و گرفتی و یه مشت خاک دیگه پاشیدی رو قبرش که چاله اش عمیق تر بشه که شاید یه روز...

بعد چشمات می بندی و خسته،عین بچه ای که از صبح هر کسی رو با یه بهونه اذیت کرده آروم می خوابی.

آروم می خوابی...

قاصدک

قاصدک ! هان ، چه خبر آوردی ؟
از کجا وز که خبر آوردی ؟
خوش خبر باشی ، اما ،‌اما
گرد بام و در من
بی ثمر می گردی
انتظار خبری نیست مرا
نه ز یاری نه ز دیار و دیاری باری
برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس
برو آنجا که تو را منتظرند
قاصدک
در دل من همه کورند و کرند
دست بردار ازین در وطن خویش غریب
قاصد تجربه های همه تلخ
با دلم می گوید
که دروغی تو ، دروغ
که فریبی تو. ، فریب
قاصدک هان ، ولی ... آخر ... ای وای
راستی ایا رفتی با باد ؟
با توام ، ای! کجا رفتی ؟ ای
راستی ایا جایی خبری هست هنوز ؟
مانده خکستر گرمی ، جایی ؟
در اجاقی طمع شعله نمی بندم خردک شرری هست هنوز ؟
قاصدک
ابرهای همه عالم شب و روز
در دلم می گریند .

قناعت عشق

نمی دانم چه سری ست
كه هر چه بیشتر بخواهی كمتر می یابی
شاید دلیل هجران ستاره وجودت از آسمان دلم
نیز این بود
این كه من تو را بیشتر خواستم
اما نه....
من كه به گل لبخندی از تو قانع بود

عشقی كه ترا نثار ره كردم
در سینه دیگری نخواهی یافت
زان بوسه كه بر لبانت افشاندم
سوزنده تر آذری نخواهی یافت
در جستجوی تو و نگاه تو
دیگر ندود نگاه بی تابم
اندیشه آن دو چشم رویایی
هرگز نبرد ز دیدگان خوابم
دیگر به هوای لحظه ای دیدار
دنبال تو در بدر نمیگردم
دنبال تو ای امید بی حاصل
دیوانه و بی خبر نمی گردم

باز هم قلبی به پایم اوفتاد
باز هم چشمی به رویم خیره شد
باز هم در گیر و دار یك نبرد
عشق من بر قلب سردی چیره شد
باز هم از چشمه لبهای من
تشنه یی سیراب شد ‚ سیراب شد

کاشکی پرنده پر نداشت

در سراشیبی تقدیر

نام مرا

با نام تو تشنه کرده اند

و رفتنت را

بر دلم داغ نهاده اند

دریغ

از دریایی که در چشمهایت نشسته است

بی آنکه بخواهد

آیینه ها را آبی ببیند

یادگار ردپای انتظارت آمدنت را دریاب

که تکرار آبی ترین زلال ها

در پیوسته ترین اشتیاق های رسیده ی ابدیت

تو را تداعی می کند

برو به فکر من نباش

برو به پای من نسوز

برو به فکر من نباش

من یه جوری سر میکنم

زندگی رو با سختیاش........ا

با که درددل کنم؟

با کسی که پرنده بود برام؟

با کسی که اشیانه بود

دلم به چه خوش بود

کاشکی پرنده پر نداشت

از پریدن خبر نداشت

درخت باغ آرزوش

دغدغه تبر نداشت

بدون تو چه پروازی، چه احساسی چه آوازی
تویی که از صدای من، شراب کهنه می سازی
بیا خوبم که می دانم، در این بازی نمی بازی
نیاز رو تو خودم کشتم، که هرگز تا نشه پشتم
زدم بر چهره ام سیلی، که هرگز وا نشه مشتم
من آن خنجر به پهلویم، که دردم را نمی گویم
به زیر ضربه های غم، نیفتد خم به ابرویم
مرا اینگونه گر خواهی، دلت را آشیانم کن
من آن نشکستنی هستم، بیا و امتحانم کن
غرور ای ناجی حرمت، تو با من پا به پایی کن
به هنگام سقوط من، تو در من خودنمایی کن
من آن خورشید زرپوشم، که با ظلمت نمی جوشم
بجز آغوش دریا را، نمی گیرم در آغوشم